AKING ASAWA—NGUNIT NANGINIG AKO NANG SABIHIN NG ABOGADO NA DALAWANG BUWAN NA PALA KAMING LENGAL NA HIWALAY!
I. Ang Bilyun-bilyong Pamana
Tahimik at malamig sa loob ng malawak na opisina ni Atty. de Leon. Nakaupo ako sa isang leather sofa, hawak ang panyo habang pinupunasan ang aking mga luha. Isang buwan pa lamang ang nakalipas mula nang pumanaw ang aking ama. Sa buong buhay ko, nakilala ko siya bilang isang simpleng lalaki na mahilig mag-ayos ng mga sirang relo at naninirahan sa isang lumang bahay sa probinsya.
Ngunit nang basahin ni Atty. de Leon ang Huling Habilin, halos tumigil ang pag-ikot ng aking mundo.
“Isabel,” panimula ng abogado, seryoso ngunit may bahagyang ngiti. “Ang iyong ama ay hindi lamang isang simpleng relohero. Siya ay nagmamay-ari ng maraming real estate properties at offshore accounts na matagal na niyang inilihim para protektahan ka. At bilang nag-iisa niyang anak, ikaw ang pormal na magmamana ng lahat ng ito—isang kabuuang halaga na umaabot sa $35 Million Dollars.”
Halos mabitawan ko ang aking panyo. Tatlumpu’t limang milyong dolyar. Bilyun-bilyong piso.
Agad kong kinuha ang aking telepono. Nanginginig ang aking mga kamay sa sobrang saya at pananabik. “Atty. de Leon, kailangan ko itong ibalita agad sa asawa kong si Tristan! Limang taon kaming naghirap at nagtiis sa maliit na apartment. Siguradong maiiyak siya sa tuwa! Mababayaran na namin ang mga utang niya at makakabili na kami ng sariling bahay!”
Ngunit sa halip na matuwa, biglang kumunot ang noo ni Atty. de Leon. Tumingin siya sa kanyang computer monitor, nag-type ng ilang impormasyon sa legal database, at bumuntong-hininga nang malalim.
II. Ang Lihim sa Loob ng Sistema
Ibinalik ng abogado ang kanyang tingin sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala at pagtataka.
“Isabel… hindi mo maaaring hatiin o ibahagi ang pamanang ito sa kanya bilang marital property,” seryosong wika ni Atty. de Leon. “P-Po? Bakit naman? Mag-asawa kami. Wala kaming prenuptial agreement,” naguguluhan kong sagot.
Iniikot ni Atty. de Leon ang kanyang monitor upang makita ko ang opisyal na dokumento mula sa hukuman. “Sapagkat ayon sa system at sa opisyal na record ng korte… ikaw at si Tristan ay legal nang divorced at annulled sa ibang bansa mula pa noong dalawang buwan na ang nakalipas.”
Tila binuhusan ako ng kumukulong tubig. “Ano?! Imposible! Nag-uusap pa kami kaninang umaga! Sabi niya nasa isang buwang business trip lang siya sa Singapore!”
Ipinakita sa akin ng abogado ang mga papel. “Isabel, naaalala mo ba kung may pinapirmahan siya sa iyo nitong mga nakaraang buwan na hindi mo binasa nang maayos?”
Biglang nag-flashback sa aking isipan ang nangyari tatlong buwan na ang nakalipas. Nagmamadali si Tristan noon, inilapag ang isang patong-patong na dokumentong nakasulat sa banyagang wika at sinabing para iyon sa kanyang “life insurance” at kailangan niya ang pirma ko bilang asawa. Dahil buo ang tiwala ko sa kanya, pumirma ako nang hindi nagbabasa.
“Ang mga dokumentong iyon ay mga papeles ng diborsyo,” paliwanag ni Atty. de Leon. “At ang pinakamasaklap para sa kanya? Dahil akala niya ay baon sa utang ang yumaong ama mo at ayaw niyang masangkot dito, nagpasok siya ng isang ‘Absolute Waiver of Asset Claims.’ Ibig sabihin, isinuko niya ang lahat ng karapatan niya sa anumang pera, yaman, o manang makukuha mo.”
III. Ang Katusuhang Nag-Backfire
Matapos ang ilang oras na imbestigasyon gamit ang mga koneksyon ni Atty. de Leon, lumabas ang buong katotohanan. Hindi nasa business trip si Tristan. Nasa isang marangyang resort siya sa Boracay, naghahanda para sa kanyang engkandeng kasal kinabukasan!
Ang babaeng pakakasalan niya? Si Cassandra, ang anak ng may-ari ng kumpanyang pinapasukan niya. Lihim pala silang may relasyon. Ginawa ni Tristan ang mabilisang at pekeng diborsyo upang makapagpakasal sa isang bilyonarya at takasan ang inakala niyang “mahirap” na buhay kasama ako.
Inisip niyang isa akong pabigat. Inisip niyang mamamatay akong naghihirap. Ngunit dahil sa sarili niyang kasakiman, sadyang isinuko niya ang karapatan sa $35 Million na sana ay magiging kanya rin!
Pinunasan ko ang aking mga luha. Ang kalungkutan sa aking dibdib ay mabilis na napalitan ng isang mapanganib na ngiti.
“Atty. de Leon,” malamig kong utos. “Ilipat mo ang $5 Million sa aking checking account. At paki-book ako ng private jet papuntang Boracay ngayong hapon. May dadaluhan akong kasal.”
IV. Ang Sorpresa sa Araw ng Kasal
Kinabukasan, napuno ng mga elite na panauhin ang isang sikat na 5-star beachfront resort sa Boracay. Nakatayo si Tristan sa harap ng altar, nakasuot ng puting tuxedo, may napakalaking ngiti sa labi habang hinihintay ang paglakad ng kanyang “mayamang” nobya na si Cassandra.
Ngunit bago pa man tumugtog ang bridal march, bumukas ang malalaking pinto ng hall.
Lahat ng paningin ay napako sa akin. Nakasuot ako ng isang pasadyang Dior red gown, may suot na diamond necklace na nagkakahalaga ng milyun-milyon, at pinalilibutan ng apat na matitikas na bodyguards. Ako ay nagmukhang isang reynang handang sumakop ng imperyo.
Nang makita ako ni Tristan, nalaglag ang kanyang panga. Namutla siya na parang nakakita ng multo. “I-Isabel?! Anong ginagawa mo rito?! Bakit ka nakapasok?!” nanginginig niyang bulyaw, pilit na lumalapit sa akin upang harangin ako bago pa ako makita ni Cassandra na nasa likod pa ng venue.
“Huwag mo akong hahawakan,” malamig kong banta nang akma niya akong hihilahin, kaya agad siyang tinulak ng mga bodyguards ko. “Nandito lang ako para ibigay ang wedding gift ko sa ex-husband ko.”
“Ex-husband?! Anong sinasabi mo? At saan mo kinuha ang mga mamahaling damit na ‘yan?! Ninakaw mo ba ‘yan?!” bulong niya na puno ng takot at pagkasuklam.
Sakto namang dumating si Cassandra kasama ang kanyang ama. “Tristan, babe, anong nangyayari rito? Sino ang babaeng ito?” maarte at mataray na tanong ni Cassandra.
“Ako lang naman ang dati niyang asawa na nilinlang niya para makapagpakasal sa iyo,” nakangiti kong sagot habang inilalabas ang isang selyadong sobre mula sa aking designer bag.
V. Ang Matamis na Paghihiganti at Sampal ng Katotohanan
Tiningnan ako ni Cassandra mula ulo hanggang paa at tumawa nang mapang-uyam. “Oh, ikaw pala ang mahirap at patay-gutom na ex. Tristan told me about you. Pumunta ka ba rito para manghingi ng pera? Magkano ba ang gusto mo para umalis ka?”
Sa halip na magalit, tumawa ako nang malakas—isang tawang umalingawngaw sa buong venue. Inabot ko kay Tristan ang sobre.
“Hindi ako nandito para manghingi, Cassandra. Nandito ako para magpasalamat,” sagot ko, nakatingin nang diretso sa mga mata ni Tristan. “Buksan mo, Tristan. Yan ang regalo ko sa inyo.”
Nanginginig ang mga kamay na binuksan ni Tristan ang sobre. Sa loob nito ay ang opisyal na bank statement ko mula sa Swiss Bank, at ang kopya ng Absolute Waiver na pinirmahan niya dalawang buwan na ang nakalipas.
Habang binabasa niya ang mga nakasulat, nanlaki ang kanyang mga mata. Nagsimulang manginig ang buo niyang katawan at pinagpawisan siya ng malamig. “T-Thirty… Thirty-five million… dollars?!” nauutal at halos hindi makahingang basa ni Tristan. “Pamana?! I-Isabel… m-mayaman ka?!”
“Opo, Tristan,” nakangisi kong sagot. “Ang tatay na tinawag mong patay-gutom ay iniwanan ako ng dalawang bilyong piso. At dahil masyado kang naging matalino—dahil palihim mo akong diniborsyo at isinuko mo ang lahat ng karapatan mo sa aking mga ari-arian para lang makasama ang babaeng iyan… nawalan ka ng karapatan sa kahit isang sentimo mula sa akin.”
Nang marinig ito ni Cassandra at ng kanyang ama, gumuho ang kanilang imahe. Kinuha ng ama ni Cassandra ang papel. “Isang bilyonaryo?! Iniwan mo ang isang bilyonaryo para sa anak ko?!” galit na sigaw ng ama ni Cassandra, sabay sampal nang malakas kay Tristan. “Ikaw na lalaki ka, pera lang din pala ang habol mo sa pamilya namin at handa kang manloko ng asawa! Walang kasal na magaganap!”
Napasigaw si Cassandra sa kahihiyan habang nag-aaklas ang mga panauhin. Bumagsak si Tristan sa kanyang mga tuhod. Ang lalaking akala niya ay naisahan ako ay ngayon lumuluha sa buhangin, gumagapang at pilit na inaabot ang aking damit.
“Isabel! Mahal! Patawarin mo ako! Nagkamali ako, nabaliw lang ako! Pakiusap, asawa mo pa rin ako! Pwede nating bawiin ang diborsyo!” pagmamakaawa niyang parang asong ulol.
Tiningnan ko siya nang may matinding pandidiri. Ibinaba ko ang aking mukha upang magpantay kami, at ibinalik sa kanya ang huling sampal ng katotohanan.
“Sabi mo nga sa mga papeles… legal na tayong hiwalay, ‘di ba? Kaya manigas ka sa hirap, Tristan. Pinili mo ang daan mo, ngayon, lakarin mo nang mag-isa.”
Tumalikod ako, naglakad pabalik sa aking naghihintay na helicopter. Habang umaangat ako sa kalangitan, pinanood ko mula sa itaas kung paano iwanan at saktan si Tristan ng mismong pamilyang pinili niya kapalit ko. Sadyang napakasarap mabuhay nang malaya, lalo na kung ikaw ang may hawak ng huling halakhak.
